Qırılan pəncərə və 1929 böhranı məsələsi

Qırılan pəncərə və 1929 böhranı məsələsi

1938 -ci ildə iqtisadi böhranın geri çəkildiyini və 1929 -cu il böhranının nəhayət bağlanan müharibə səylərini oxudum.

Qırılan pəncərə məsəlinin bir versiyası deyilmi? Müharibə səyləri iqtisadiyyat üçün nə qədər yaxşı ola bilər? (çünki məsəldə deyildiyi kimi, müharibədə pul xərcləmək ÜDM üçün başqa şeylərə pul xərcləməklə eynidir, amma sonuncusu insanların rifahı üçün daha yaxşıdır)


@Samuel Russell ilə razılaşmamaqdan qorxuram. Bəli, müharibə xərcləri pəncərənin səhv olduğu bir vəziyyətdir və mən Bastiatın cənab Russellin dediklərindən daha aydın və daha doğru olduğuna inanmağa meylliyəm. Cənab Russell ilə oturub pivə ilə bağlı fikir ayrılığımızı həll etmək istəyəcəyimdən şübhələnirəm, amma bu müzakirə üçün yer deyil.

Sınıq Pəncərə Məsəli, bütün xərclərin iqtisadiyyat üçün eyni dərəcədə dəyərli olmadığını bildirir. Status -kvonu qoruyan (sınmış pəncərənin təmiri) və ya xaricdən məcburi (müharibə xərcləri) xərcləmək, həqiqətən könüllü və ya ixtiyari xərclərdən daha az dəyərlidir, çünki həqiqətən könüllü xərclər istehlakçının istək və istəkləri haqqında siqnallar ötürür. Status -kvonu qorumaq üçün xərcləmək o qədər də böyümə və yenilik yaratmır. (reductio ad absurdium, əgər bütün xərclər status -kvonun qorunmasına yönəldilmişsə, heç vaxt sınmış pəncərələrə xərcləyərək alma kompüteri yarada bilməzsiniz. Yeni məhsullar status -kvonun qorunması ilə məhdudlaşmayan və tənzimləyici olmayan xərc tələb edir.)

Depressiya qırıq bir pəncərə problemi deyildi. Depressiya, iqtisadiyyatın fəaliyyət göstərdiyi üçün (yenə də çox sadələşdirilərək) ortaya çıxdı Uzaq ən optimal olanı hər kəsin qiymətləndirməsi altında. İstehlakçı tələbatı aşağı idi, bu da istehsalın azalması ilə nəticələndi, bu da işçilərin ixtisarına səbəb oldu və bu da istehlakçı tələbatının qorxunc bir spiraldə azalması ilə nəticələndi. Qırılan pəncərəni vəziyyətə məcbur etmək istəyirsənsə, depressiya insanların pəncərəni əvəz etməyi deyil, dükanı bağlamağı seçməsidir.

Belə bir vəziyyətdə, dövlət xərcləri istehsalı artırır, istehsalın artması işə qəbulu artırır, işə götürmənin artması tələbin artmasına səbəb olur. Mən inanmaq Cənab Russellin yaxşı dediyi məqam, müharibə xərclərinin/hökumət xərclərinin/məcburi xərclərin istehlakçı tələbi olduğu kimi kommunal xidmətlərə bağlı olmamasıdır. Müharibənin davam etməsi üçün, istehlakçı xərcləri, əslində faydalılığı olan məhsullardan (istehlakçı tələbatı və ya "yağ"), xaricdən vəzifə götürüldüyü malların istehsalına yönəldildiyi üçün istehsal xərcləri yatırılır (Hərbi istehsal və ya " silah "). Tələbatın artması, istehsalın artmasına səbəb olur, bu da işçilərin işə götürülməsinə səbəb olur, bu da əmək haqqını artırır və tənəzzülü depressiyaya çevirən aşağıya doğru hərəkət edir.

Bu kitab boyu sualdır - bu barədə bir çox kitab yazılmışdır. Onların bir çoxu fikir ayrılığı ilə, bəziləri isə böyük təvazökarlıqla. Bu cavabı son dərəcə qısa və daha mübahisəli iddialardan qaçınmaq üçün məhdudlaşdırmağa çalışdım. Çox güman ki, hədəfə çatmamışam, amma ümid edirəm ki, çox da barmağımı basmamışam.


Bastiat səhv edir. Faydalılığın qiymətdən fərqli olaraq subyektiv dəyərləndirilməsi ideyası olan utilititarizm, əslində bir -birinə zidd olduğu üçün rədd edildi: subyektiv kommunallar müqayisə olunmazdır və buna görə də qiymətləndirilməzdir. Bunun səbəbi, subyektiv arzu prosesinin fərdlər arasında müqayisə olunmaz olmasıdır. Hər ikimiz dondurma alışını 50c-də qiymət versək belə, dondurma mənə laktoza qarşı dözümsüzlük reaksiyası versə də sizi sevindirir. Məhz bu səbəbdən əsas iqtisadiyyat dəyər nəzəriyyəsini deyil, qiymət nəzəriyyəsini təqdim edir. Modelin ehtiyacları olan bir qiymət optimallaşdırma agenti anlayışına əsaslanaraq qiymətin subyektiv qiymətləndirilməsini qiymətləndirə bilərsiniz.

Qırılan pəncərə səhvinin mahiyyəti ÜDM -in sərhədlərini müəyyən etməsidir. Qırılan bir pəncərənin təmiri ÜDM-i artırır (dövriyyədə olan mübadilə dəyərləri), lakin faktiki istifadə dəyərlərini azaldır. Marksist iqtisadçıların Fordizmə reaksiyalarından biri, I (Kapital malları) və II (İstehlak malları) əlavə olaraq daha iki istehsal-III (Tullantılar) və IV (Müharibə) Departamentlərini fərziyyə etmək idi. Bölmələr III və IV -dən yeganə fərq, dəyərin dövr etməməsi və ya əməyin və ya kapitalın arzularının təmin edilməsində təcəssüm edilməməsidir.

Əsas problem, sınıq pəncərə səhvini səhv başa düşməyinizdir: bazar, bəzi ehtiyacları (pəncərə təmiri, mərkəzi avropalıların öldürülməsi) təmin etdiyi ölçülər istisna olmaqla, faydalı dəyərləri ölçmür. "İstifadə dəyərlərinin" əxlaqlı sayılmasının bir mənası yoxdur, istifadə dəyərinin olması əmtəənin mübadilə dəyərini daşımasına və həyata keçirməsinə imkan verir. Eroinin bazarda davamlı qiyməti var və heroinin satışı ümumi məhsula öz töhfəsini verir.

(Yuxarıdakı tənqidin əsas iqtisadiyyatına uyğun bir versiya da var. Təxminən eyni şəkildə işləyir: kommunal xidmətlər qiymət deyil.)


20 -ci əsrin böyük müharibələri .COM bumu və "kosmos yarışı" ilə müəyyən ortaq cəhətlərə malikdir, lakin eyni baxımdan daha tarixi silahlı qarşıdurmalarla müqayisə oluna bilməz - nümunələr Julius Sezarın Qall müharibələri idi. və ya məsələn, 1812 -ci il müharibəsi.

Açılış sualı budur: ev tikməklə Mars ekspedisiyasına başlamaq arasında nə fərq var? Bir ev tikəndə tikinti və material istehsalı üçün çoxlu infrastruktur hazırdır: birinin əlində ağac, beton, santexnika, naqillər və texnikası var. Podratçılar buldozerlər, beton yük maşınları, dırnaq silahları və boru bükücülər yanında dayanırlar.

Müqayisə üçün, Mars ekspedisiyası tədarük zənciri boyunca böyük miqdarda sınaq və səhv improvizasiyasına məruz qalır - bunlardan biri eniş, planetdə mənzil, suyun təmizlənməsi, qida istehsalı texnologiyası, buraxılış qurğuları, alətlər və s. Buna görə də insan infrastruktur qurmaq üçün infrastruktur qurmalıdır. ABŞ kosmik proqramının gedişatını müşahidə edərkən, elektronika, materiallar, həyat dəstəyi, hesablama, qurğuların inşası, 'qida mühəndisliyi' və s. .COM bumu böyük miqdarda marşrutlaşdırıcıların, liflərin, serverlərin, şəbəkə proqramlarının, brauzer proqramlarının, e -poçt serverlərinin və s. İstehsalını tələb edirdi.

Birinci Dünya Müharibəsində sualtı gəmilərdə, təyyarələrdə, dizel mühərriklərində, hava gəmilərində və tanklarda, II Dünya Müharibəsində nüvə fizikası, elektronika, təyyarə, sualtı qayıqlar, radar və kod qırma sahəsində yeniliklər var. Bu, yalnız fabriklərdə, həm də cəbhədə 'bir çox insanı işə götürmək' deyil, həm də akademiklərdən, elm adamlarından, mühəndislərdən və dizaynerlərdən bütün səylərini tələb etdi. Xüsusilə Sakit Okean teatrındakı məsafələr, ətrafdakıları göndərmək üçün çox iş tələb etdi. Qarğıdalı yetişdirən və toyuq yetişdirən biri təkcə qoşunları deyil, tacir dənizçiləri, nəqliyyat pilotlarını, yol inşaatçılarını, yük maşını inşaatçılarını və s.

İkinci Dünya Müharibəsi insan potensialının və xəzinəsinin böyük bir israfı idi, lakin geridə qalanlar 1950 -ci illərin iqtisadi bumuna əhəmiyyətli dərəcədə kömək etdi. Ən azı üç təsir görmək olar: birincisi, müharibə zamanı yaradılan istehsal mənbələri, ikincisi yeni texnologiyalar, üçüncüsü isə bütün bu yeni şeylərin hazırlanmasını və idarə olunmasını öyrənmiş işçi qüvvəsidir.

İkinci Dünya Müharibəsinin böyük bir hissəsi böyük məsafələrdə vuruşdu və bu, müəyyən mənada müharibə səylərinin bir çoxunun döyüşkən deyil, maddi -texniki baxımdan əhəmiyyətli olduğunu göstərirdi. Amerika Birləşmiş Ştatları, dəniz və hava nəqliyyatı da daxil olmaqla, müharibənin müxtəlif mərhələlərində İngiltərə, Avstraliya, Filippin və Çinə təchizat xətlərini saxlamalı idi. Müharibənin sonunda bunun çox hissəsi dərhal mülki xidmətə göndərildi.


101

Xavier Sala-i-Martin-dən (İspan dilində) ən son video budur:

Bir daha görürəm ki, Sala-i-Martin iqtisadi nəzəriyyəni başa düşmür. Videoda izah etdiyi qırıq pəncərə məsəli aşağıdakıları söyləyir. Bir uşaq pəncərəni sındırır və pəncərə 1000 avroya təmir olunur. İş və gəlir yaradan yeni bir pəncərə yaradılmalıdır. Bu gəlir daha sonra başqa bir iş və gəlir yaradan pəncərəni istehsal edən şəxs tərəfindən xərclənir və s. Sual: Çox iş və çox gəlir gətirən kimi görünsə niyə bütün pəncərələri sındırmasın?

Mikroiqtisadi nəzəriyyəni tətbiq edərkən problemi düşünərək insanların büdcə məhdudiyyətləri olduğunu anlayacaqsınız. Oğlanın gəliri yoxdursa, pəncərə təmir olunmayacaq. Əgər atası Sala-i-Martin-in dediyi kimi ödəməyə məcbur edilsə (kişinin yeganə qazanc əldə etmə fikri çoxdan keçdiyi üçün ailəni ödəməyi üstün tutardım), pəncərəyə 1000 avro, ancaq 1000 başqa bir şey üçün daha az avro. Sala-i-Martinin bu izahı doğrudur. Sala-i-Martin deyir ki, qırılan şüşə məsəli məntiqi bir yanlışlığı ortaya çıxarır: daha çox xərcləyərək daha çox iş və daha çox gəlir yarada bilməzsiniz, buna görə də pəncərələri sındırmayın.

Buna baxmayaraq, bu mübahisə ilə bağlı bir problem var. İqtisadiyyat iştirakçılarının büdcə məhdudiyyətləri ilə üzləşdiyi mikroiqtisadi düşüncəyə əsaslanır. Hökumət belə bir büdcə məhdudiyyəti ilə üzləşə bilməz. (Yeri gəlmişkən, Avrozonada bunu edir.) O zaman hökumət pulu necə xərcləyir?

Öz valyutası olan bir suveren hökumət, mərkəzi bankla az -çox belə bir əlaqə quraraq pul yaradır. Hökumət, bir kağız parçası olan bir suveren istiqraz yaradır ki, gələcək tarixdə sizə bir miqdar pulu yerli valyutada üstəgəl kağız üzərində sabit bir faiz ödəyəcəyəm. Mərkəzi bank bu suveren istiqrazı alır və bunun müqabilində pul yaradır (heç bir şeydən, yalnız tuş vuruşu ilə). Hökumət bu pulu xərcləyə bilər.

Hökumətin sınmış pəncərələr məsəlinə girməsi hər şeyi daha maraqlı edir. İndi büdcə məhdudiyyəti olmayan bir iştirakçımız var! Hökumət 1000 avro daha çox xərcləsəydi, pul təkrar -təkrar xərcləndiyindən, həqiqətən də əlavə iş yerləri və 1000 avrodan çox gəlir gətirərdi. Burada Keynes Ümumi Teoriyada yazdıqlarını təqdim edir:

Xəzinə köhnə butulkaları banknotlarla dolduracaqsa, onları lazımsız dərinliklərdə kömür mədənlərində basdırın, sonra şəhərin zibili ilə səthə qədər doldurun və yaxşı sınaqdan keçirilmiş prinsiplər əsasında özəl müəssisəyə buraxın. laissez-faire qeydləri yenidən qazmaq (bunu etmək hüququ, əlbəttə ki, notlar olan ərazinin icarəyə verilməsi yolu ilə əldə edilir), artıq işsizliyə və əks təsirlərin köməyi ilə bankın real gəlirinə ehtiyac yoxdur. icma və onun sərmayəsi də, ehtimal ki, olduğundan daha yaxşı bir iş olacaq. Həqiqətən, evlər və sair tikmək daha məntiqli olardı, amma bunun yolunda siyasi və praktiki çətinliklər varsa, yuxarıdakılar heç bir şeydən daha yaxşı olardı.

Amma: bu inflyasiyaya səbəb olmazmı?

Bu, iqtisadiyyatda tam məşğulluğun olub -olmamasından asılıdır. Əvvəlki vəziyyətdə, daha çox pul eyni miqdarda şeyi təqib etdiyi üçün şübhəsiz ki, inflyasiya yaradacaq (qısa müddətdə). Bununla birlikdə, əhəmiyyətli bir işsizlik olduğu təqdirdə, mallara olan əlavə tələbat mövcud əmək haqqı və qiymət səviyyəsindəki təklifin artması ilə doldurulduğundan inflyasiyada artım olmayacaq. İşsizlərin yüksək əmək haqqı ilə bağlı danışıqlar aparmaq imkanı yoxdur.

İndi Sala-i-Martin üçün sual, icad etmədiyi bu hekayəni İspaniyadakı iqtisadi vəziyyətlə necə əlaqələndirmək idi. İspaniyada tam məşğulluq kimi bir şey varmı və ya əhəmiyyətli bir işsizlik varmı? Əlbəttə ki, sonuncu belədir. Bu o deməkdir ki, İspaniya hökuməti daha çox xərcləyərək daha çox iş və daha çox gəlir yarada bilər. Son iki ildə bunun əksinin doğru olduğunu fərq edə bilərsiniz. İspaniya hökuməti xərcləri kəsdi və gəlirləri və iş yerlərini məhv etdi.

Yeganə problem, avronun necə qurulduğu İspaniya hökumətinin mərkəzi bankla qarşılıqlı əlaqə quraraq pul yarada bilməməsidir. Hökuməti özəl sektor olan kənardan maliyyə asılı olduğundan İspaniya əslində suveren bir dövlət olmağı dayandırdı. Yalnız İspaniya dövlət istiqrazlarına daha çox avro yatırılsa, İspaniya hökuməti daha çox xərcləyə bilər. Mövcud suveren istiqrazlarına ödədiyi faizlər artıq olduqca yüksəkdir, buna görə də bunu həyata keçirmək çox çətin olacaq.

İspaniyanın irəliləməsi üçün ya suveren bir valyuta (yeni peseta) tətbiq etməli, ya da avro zonasının qurumlarını dəyişdirmək lazımdır ki, İspaniyada kiməsə daha çox pul xərcləsin. İrəli gətirməyəcək şey, modellərin fərziyyələrə sahib olduğunu və modelinizi diqqətlə seçməli olduğunuzu anlamayan iqtisadçıları dinləməkdir. Bir model hamısına uyğun gəlmir –, bəzən aşağı faiz dərəcələri ilə tələbatın zəifliyi ilə Keynes dünyasında, bəzən (demək olar ki) tam məşğulluq və təchizat problemi olan neoklassik bir dünyadasan.

İspan qəzeti, platforma təmin etdikləri iqtisadçıları diqqətlə seçməlidir. Xavier Sala-i-Martin və Hans-Werner Sinn (bu gün EL PAIS-də) böhran başlayanda heç nə deməyən iqtisadçılardır. Nədənsə, bir o qədər də məntiqli görünmürlər. Digər tərəfdən, bəzi iqtisadçılar böhrandan əvvəl, böhran dövründə və sonrasında olduqca faydalı şeylər söylədilər. Kimin məntiqli olduğunu və kimin anlamadığını öyrənmək üçün qəzet jurnalistinin iqtisadçıları daha ciddi şəkildə sorğu -suala çəkməsini və dediklərini anlamağa çalışmasını təklif edirəm. İkinci fikirləri də almalıdırlar.

İçimizdəki böhran, intellektual uğursuzluğun nəticəsidir. Bununla demək istədiyim elm və fəlsəfəni bizə istiqamətləndirən prinsiplər olaraq tərk edərək onu neo-klassik iqtisadiyyatla əvəz etdik və bu, deterministik dünyagörüşü və mənfəətə can atmaqla əlaqədardır. şəxsi həyat tərzi olaraq nihilistik –. Sala-i-Martin və Sinn kimi iqtisadçıların, bunu tanıyıb tanımasalar da, bu işdə böyük rolu var.


Qasırğalar üzərində bir araşdırma Bastiat və#8217 -lərin Sınıq Pəncərə Yanlışlığını necə sübut etdi

6712 siklon, tayfun və qasırğadan sonra sübutlar aydındır: Bastiat hər zaman haqlı idi.

1850 -ci ildə iqtisadçı jurnalist Frederik Bastiat, qırılan pəncərənin bənzətməsini təqdim edərək, dağıdığın və məhv olmaq üçün xərclənən pulun əslində cəmiyyətə xalis fayda vermədiyini izah etdi (izahat üçün bu yazının sonundakı videoya baxın). sınmış pəncərə səhvindən). Əksər insanlar üçün, məhv etmənin cəmiyyətə kömək etmədiyi fikri, bunu xatırlatmaq üçün çox açıq görünür. Ancaq bəzi liberal iqtisadçılar, məhv etmənin iqtisadi vəziyyətə səbəb ola biləcəyini iddia edirlər partlama, əsasən hökumətə daha çox pul xərcləmək imkanı verir.

Liberal iqtisadçılar haqlıdırsa, dağıdıcı fırtınaların iqtisadi artıma səbəb olduğunu görməliyik. Ancaq bir cüt tədqiqatçı, Solomon M. Hsiang və Amir S. Jina, bu yaxınlarda bunun tam əksini göstərən bir araşdırma nəşr etdilər. Meteoroloji məlumatlardan istifadə edərək, 1950-2008-ci illərdə baş verən 6.712 siklon, tayfun və qasırğaya məruz qalan bütün ölkələri yenidən qurdular və sonra uzunmüddətli böyüməni ölçdülər:

Məlumatlar, fəlakətlərin böyüməni stimullaşdırdığı və ya köç və ya sərvət köçürülməsindən sonra qısa müddətli itkilərin itdiyi fərziyyələrini rədd edir. Əksinə, milli gəlirlərin fəlakət öncəsi tendensiyasına nisbətən azaldığını və iyirmi il ərzində bərpa olunmadığına dair möhkəm sübutlar tapırıq. Həm zəngin, həm də kasıb ölkələr bu reaksiyanı nümayiş etdirir, tarixi siklon təcrübəsi daha az olan ölkələrdə itkilər artır. Gəlir itkiləri, fəlakətdən sonra on beş il ərzində yayılmış, böyük və əhəmiyyətli kümülatif təsirlər yaradan illik artım templərinin kiçik, lakin davamlı şəkildə yatırılması nəticəsində yaranır: 90 -cı yüzillik hadisə, iyirmi il sonra adambaşına düşən gəlirləri 7,4% azaldaraq 3,7 illik orta inkişaf dövrünü təsirli şəkildə ləğv edər. . Bu itkilərin tədricən təbiəti onları təsadüfi bir müşahidəçi üçün gözə çarpmaz hala gətirir, lakin simulyasiyalar fəlakətə müntəzəm və ya davamlı məruz qalmış ölkələrin uzunmüddətli inkişafına dramatik təsir göstərdiyini göstərir.

“Yaratıcı məhv yoxdur, ” Jina dedi Atlantik okeanı. “Bu fəlakətlər bizi vurdu və [təsirləri] bir neçə onilliklər ərzində oturdu. ” Əlavə etdi, “Sadəcə doğru olduğunu nümayiş etdirmək, bəlkə də başlamaq üçün mənim üçün ən maraqlı cəhət idi. ” Əlavə olaraq tədqiqatçılar tapdılar,

Bir ölkənin bir neçə ildə bir dəfə görməsini gözlədiyi böyüklükdə bir siklon, ÜDM -in yüzdə birinə bərabər olan vergi artımı, valyuta böhranı və ya icra məhdudiyyətlərinin zəiflədiyi siyasi böhranla bərabər iqtisadiyyatı yavaşlata bilər. . ” Həqiqətən də pis bir fırtına üçün (dünyada hər 10 ildə yalnız bir dəfə görməyi gözlədiyiniz böyüklükdə), zərər bank böhranındakı itkilərə bənzər olacaq. ”

Təəssüf ki, tədqiqatçılar bunu iqlim dəyişikliyinin siklonlara təsirinin "əvvəlcədən düşünüldüyündən təxminən 9.7 trilyon dollar daha böyük" olacağı şübhəli nəticəyə bağlayırlar. Bu bilərdi baş vermək. Yaxud da iqlim dəyişikliyinin bəzi ərazilərdə dağıdıcı fırtınaların məskunlaşdığı ərazilərə düşməsinin qarşısını alaraq xərclərini azaldır. Bunun nə olacağını həqiqətən bilmirik, buna görə də trilyon dollarlıq ictimai siyasət qərarlarını etibarsız iqlim dəyişikliyi modellərinə əsaslanmamalıyıq.

Lakin mübahisəli nəticəyə baxmayaraq, tədqiqatçılar xristianların bilməli olduqları şeyləri dəstəkləmək üçün əvəzolunmaz bir iş gördülər.

Əlavə:
Qırılan pəncərə səhvinə qarşı xristian iddiasını təkrarlamaq üçün:
"Allah bizi bizə verdiyi şeyi qorumaq üçün deyil, artırmaq və böyütmək üçün çağırdı" deyir Anne Bradley. Yaradılış 2 -də verilən iş təsvirimizin aşağıdakılar olduğunu izah edir:

• Məhsuldar olun və çoxalın.
• Məhv etmək əvəzinə yaradın.
• Mövcud səviyyələri qorumaqla yanaşı, çiçəklənmənin cəmini artırmaq üçün ixtiraçılıq və istedadımızdan istifadə edin.

İnsanların çiçəklənməsinə səbəb olan iqtisadi artıma xristian yanaşması yenilikçi, məhsuldar, yaradıcı və məsuliyyətli idarəçi olmaqdır. Bunu hamı intuitiv şəkildə başa düşür, buna görə də qasırğaya məruz qalmağımızın iqtisadi cəhətdən nə qədər şanslı olduğumuza sevinmirik.

Qırılan pəncərə məsəlinə gəldikdə, iqtisadçı Art Carden bu videoda Bastiatın düşüncəsini izah edir:

Joe Carter, Acton İnstitutunun baş redaktorudur. Joe, eyni zamanda, İncil Koalisiyasında redaktor, Cənub Baptist Konvensiyasının Etika və Dini Azadlıq Komissiyası üçün bir əlaqə mütəxəssisi və Patrick Henry Kollecində jurnalistika üzrə köməkçi professor kimi xidmət edir. Jurnalının redaktorudur NIV Lifehacks İncil və həmmüəllifi İsa kimi necə mübahisə etmək olar: Tarixin ən böyük ünsiyyətçisindən inandırma öyrənmək (Kəsişmə).


Piston Qasırğası, Qırılan Pəncərənin Məsəli

Sahil Mühafizəsindən köhnə bir dostum həftə sonu məni ziyarət etdi. Təqaüdçüdür və hazırda təcili yardım planlayıcısı işləyir. Hökumət adamlarının bir işi varsa, bu bir plandır. Fövqəladə tətillər və insanlar doğaçlama etməyə başlayanda planların pəncərədən çıxdığını dəfələrlə görmüşəm. Və ya bəlkə də planlaşdırılan fövqəladə vəziyyət heç vaxt reallaşmır. Bəlkə də planlaşdırmadığınız fərqli bir təcili yardım alacaqsınız. İçimdəki anarxist planların faydasız olduğunu söyləyir. Ancaq razıyam ki, bunları əvvəlcədən düşünmək yaxşıdır.

Beləliklə, dostumla onun xüsusi bir xüsusiyyəti olan qasırğalar haqqında danışmalı olduq. Mənə heç bir qasırğanın Cənubi Karolina sahilində (sahildən bir neçə metr aralıda yaşayıram) birbaşa zərbə vurmadığını söylədi. Qasırğalar şimalımdan və cənubumdan keçdi, ancaq qasırğaların tarixində heç kim bura heç vaxt vurmadı, heç olmasa ən böyüklərindən biri birbaşa vurdu.

Bunun məni yaxşı hiss edib -etmədiyinə əmin deyiləm. Evim birbaşa vuruşa davam edərsə, daha sonra qoxusun.

Ancaq 2004 -cü ildə Lehman Brothers -da işləyərkən, Katrina qasırğasının vurulduğu vaxt məni düşündürdü. O vaxtlar bazarlarda aktiv idinizmi? Əgər belədirsə, ehtimal ki, həmin səhmləri xatırlayırsınız cırılıb bütün zərərləri düzəltmək məcburiyyətində qalan enerji və tikinti şirkətləri, əksinə. Əlbəttə ki, sığorta səhmləri öldürüldü.

O vaxt 30 yaşım var idi və iqtisadi düşüncəyə qapılmamışdım. Heç birimiz deyildik. Biz filosof yox, alverçi idik. Ancaq hamımız qasırğanın nəhəng bir şəhəri silmək niyyətində ikən birjanın niyə yıxıldığını düşünürük. Mənasızdı.

Cavabım belə oldu ki, Katrinadan olan qaliblər, ehtimal ki, açıq şəkildə satılırdı, uduzanlar isə deyildi.

Ancaq hər kəs ilk növbədə qasırğadan qalib gəlirmi?

Qırılan Pəncərə Məsəli

Bir uşağın vitrin pəncərəsindən bir daş ataraq onu sındırdığı "Sınıq Pəncərə Yanlışlığı" haqqında eşitmiş ola bilərsiniz. Pəncərəni düzəltmək üçün dükançı şüşəni işə götürməlidir. Ona 50 dollar ödəyir və bununla da şəhərdəki işlərini canlandırır.

Hamı bunu görür və deyir: "Vallah, bir uşaq pəncərəni sındırır və birdən dövriyyədə 50 dollar var. Hey bala, niyə şəhərin ətrafında qaçıb pəncərələrin qalan hissələrini sındırmırsan? "

Bu tanış səslənirsə, bunu əvvəllər Frederik Bastiat adlı bir iqtisadçıdan eşitdiyiniz üçündür.

Bastiat əsasən fikirləri ilə gəlir fürsət dəyərigözlənilməz nəticələr eyni zamanda, satıcı, pəncərəsini düzəltmək üçün 50 dollar xərcləməsəydi, daha məhsuldar bir şeyə xərclədiyini müşahidə edər. Nədir, bilmirik. Ancaq güman edə bilərik ki, 50 dolları necə xərclədiyini, ən azı pəncərəsini sındıran uşaqdan daha yaxşı bilir.

Bastiat, libertariya/Avstriya iqtisadiyyatının atalarından biridir və tez -tez mövcud olan şeylərdən danışırdı. görünməyən maliyyə sahəsində. Yaxşı bir nümunə, keçən ayın sayında qısa olaraq danışdığımız minimum əmək haqqı mübahisəsidir Bull's Eye İnvestoru.

Layman düşünür ki, fiatla əmək haqqını 15 dollara qaldırsanız, insanlar 15 dollar qazanırlar! Ancaq ümumiyyətlə nə olursa olsun, bəzi insanlar maaşlarının saat başına düşəcəyini görəcəklər, çünki patronun işləmək üçün 150 dollar xərcləməsi lazım idi və ya 20 nəfəri 7.50/saata, 10 nəfəri isə 15 dollara işə götürə bilər.

Əgər patronun hər kəsi daha yüksək əmək haqqı ilə təmin etmək üçün bir şəkildə zərərlə işləməli olduğunu düşünürsənsə, cəmiyyətdəki mənfəətin rolu haqqında gözəl bir müzakirə apara bilərik.

Hər gün işə gəlməyimin səbəbi Bastiatdır, çünki bir şeyin qiymətini təyin edə biləcəyinizə inanan və həmişə inanacaq çox insan var. x yalnız ona görə ki, seçicilərin 51% -i belə dedi.

Keynesçi stimul

Maliyyə böhranının ən böyük faciələrindən biri, nəhəng stimul paketi üçün topladığımız 780 milyard dollar idi. Vay, bir çox səbəblərə görə pis idi.

Ətrafda maşın sürərkən, tikintidə ilişdiyimi və bu axmaq işarələri hər yerdə gördüyümü xatırlayıram:

Bastiata qayıdaq, stimul niyə pis idi? Eyni yolları təkrar -təkrar asfaltlamaq üçün 780 milyard dollar xərclədik. Çuxur qazıb yenidən doldurmaqdan bir addım qalmışdı. Qırılan pəncərə nümunəsindəki kimi, şübhəsiz ki, bəzi insanlar bundan zəngin oldular.

Bəs vergi ödəyiciləri yolları asfaltlamaqdan başqa 780 milyard dollar ilə nə edərdi? Yəqin ki, olduqca maraqlı şeylər var. Bəlkə də yolları asfaltlamaqdan daha yaxşı şeylər düşünə bilərdilər. Qənaət etsələr belə, hökumətin borc götürməli olacağı 780 milyard dollar az olardı, bu da faiz dərəcələrini aşağı salacaq və özəl borcalanlar üçün kredit imkanlarını artıracaqdı.

Əks dəlil budur ki, 1930 -cu illərə qayıtsanız, bütün bu Keynesçi stimulları (Hoover Barajı və s.) işləyib Bizi Böyük Depressiyadan çıxarmaq üçün. Etdi? Bəlkə də depressiyanı daha da pisləşdirdi. Zamanı geriyə qaytara bilməzsən yox Keynsiya stimuluna sahib olun və nə baş verdiyini görün.

İllər boyu ABŞ tarix dərslərində, FDR ümumiyyətlə depressiyanı sona çatdırmaq üçün kredit aldı, lakin getdikcə daha çox alim bu fikrə etiraz etməyə başlayır.

Kapitan Facepalm

Düşünürəm ki, bunlar çox açıqdır. İnsanların onları görməkdə niyə bu qədər çətin olduğunu anlaya bilmirəm. Səbəbini anlaya bilmirəm Nobel mükafatı laureatları onları görə bilmir.

İstənilən iqtisadi müdaxilə, nə qədər cüzi olsa da, gözlənilməz nəticələrə səbəb olur. Görə bilmədiyiniz, planlayıcının əvvəlcədən görə bilmədiyi şeylər var. Asan olanlar da var. Bir malın qiymətini məhdudlaşdırsanız, qıtlıq yaranar. Üstünə bir mərtəbə qoysan, artıqlıq olar.

İnsanların svop ticarətini çətinləşdirsəniz, likvidliyi azalda və insanları digər, potensial olaraq daha riskli məhsullara itələyə bilərsiniz.


Qırılan pəncərə və 1929 böhranı məsələsi - Tarix

Bir çox amerikalı son iqtisadi böhranın mənfi nəticələrini yaşamışdır: pensiya qənaətləri silinmiş, iş yerləri itirilmiş və ya ən azı ümumi maliyyə qeyri -müəyyənliyi hissi. Vaşinqtondakı liderlərimiz, xilasetmə, “stimulus paketləri ” və çox yeni bir federal büdcə daxil olmaqla bir çox yeni hökumət xərcləmə təşəbbüsləri tətbiq edərək reaksiya verdilər. Bu siyasətin son uğuru - və iqtisadi gələcəyimizin təhlükəsizliyi - böyük bir miqyasda edilən bir bahis üzərində qurulur: hökumət xərcləri iqtisadiyyatı stimullaşdıra və sərvətin yeni yaradılmasına təkan verə bilər.

Bu fikir yeni bir fikir deyil. 150 ildən çox əvvəl, iqtisadçı Frederic Bastiat, "qırıq pəncərəni" yazdı və qondarma bir şəhərdə bir oğlanın mağazanın pəncərəsini sındırmasının iqtisadi nəticələrini araşdırdığını yazdı. Şəhərlilər, dükan sahibinin pəncərəni düzəltmək üçün şüşəçiyə pul ödəməli olduğunu, şüşə istehsalçısının da öz növbəsində həmin qazancları çörək zavodunda xərcləyə biləcəyini, çörəkçinin bu qazancını başqa yerə xərclədiyini və s. Buna görə də, qırıq pəncərənin bir itki deyil, daha çox bir şey olduğu ortaya çıxır stimul yeni iqtisadi fəaliyyətin dalğalanma təsirinə başlayır. Bir problem olmaqdan uzaq, oğlanın dağıdıcı hərəkəti, qondarma iqtisadiyyata bir təkan verməyin bir yolu kimi görünür.

Ancaq bu stimul nəzəriyyəsi səhvdir. Bastiat qeyd edir ki, yeni şüşə xərcləri asanlıqla müşahidə olunsa da, buna uyğun olaraq görünməyən xərclərin olmaması da var. Əmanətlərini dəyişdirilən bir pəncərəyə xərcləmək məcburiyyətində qalan bədbəxt satıcı indi qəzet reklamı və ya daha çox rəflər kimi başqa şeyləri ödəyə bilmir. Bir pəncərə satın alma xərcləri, potensial biznes genişlənməsinin səssiz, görünməmiş bir itkisidir. Beləliklə, şüşə ustası qısa müddətdə artan işdən faydalana bilər, bu sadəcə satıcıya (və tez -tez gedə biləcəyi digər müəssisələrə) hesabına gəlir. Ümumiyyətlə, iqtisadiyyatdakı ümumi sərvət bir pəncərə xərci ilə azaldı.

Bastiat, sınmış pəncərə məsəlində əhəmiyyətli və doğru bir dərs verərkən, ona çatma üsulunda daha da dəyərli bir şey təqdim edir: bir işdəki bütün faktları, səbəblərini və bütün qaçılmaz təsirlərini diqqətlə öyrənir. bir sözlə iqtisadiyyata bir kimi yanaşır Elm, bir araşdırma olaraq prinsiplər. Kimyaçı başqaları ilə birləşdikdə necə davranacaqlarını uğurla proqnozlaşdırmaq üçün bir maddənin elementlərini tənzimləyən bütün prinsipləri diqqətlə öyrənməli və başa düşməlidir. təsiri olacaq. Əksinə, bir reaksiyada bütün faktorları nəzərə almayan kimyaçı, istədiyi nəticəni əldə edə bilməyəcəyi kimi (və potensial olaraq ağır nəticələrə düçar ola bilər), uzaqgörən və prinsipsiz iqtisadçı da.

Buş və Obama administrasiyalarının çılğınlıq və impuls ilə xarakterizə olunan hərəkətlərinə baxın. Hökumətin ipoteka nəhəngləri Fannie və Freddie-ni ələ keçirməsinin bazar ertəsi günortadan sonra elan edilməsindən AIG-in (lakin Lehman Brothers deyil) qurtarışına qədər, bir çox nəhəng “iqtisadi bərpası və#8221 xərc qanunlarına qədər, həftələr ərzində konqresə keçdi. Rəhbərliyimizin şalvarının oturacağı ilə uçduğu aydın oldu - yəni heç bir möhkəm prinsipə istinad etmədən.

Həm Prezidentlər Buş, həm də Obama gözlənilməz, dəyişkən siyasətlərini təcili olaraq müdafiə etdilər: Buş sentyabr ayında tənqidçiləri rədd edərək dedi ki, “Bu problemin mənşəyini müzakirə etmək üçün geniş imkanlar olacaq. İndi bunu həll etməyin vaxtıdır. ” Obama, böyük fəsad xərcləri, daha məhdudlaşdırıcı tənzimləmə nəticəsində yaranan uzunmüddətli iqtisadi ziyan xəbərdarlıqlarını bir kənara qoyaraq, iqtisadi fəlakətin qarşısını almaq üçün "cəsarətlə və sürətlə hərəkət etmək" ehtiyacını dəfələrlə vurğuladı. və daha yüksək vergilər.

Böhran qarşısında təcili bir duyğu bir fəzilət ola bilsə də, yalnız rasional prinsipləri rəhbər tutduqda belə ola bilər. US Airways Uçuş 1549 Uçuşu uğursuz bir mühərrik səbəbiylə qəzaya uğradıqda, pilotun zərərin qiymətləndirilməsində və avionik prinsiplər haqqında biliklərinin əleyhinə olan variantları təhlil etməsində Hudson çayına enməsi üçün çox vacib idi. Ancaq ölçülmüş, rasional tələskənlik hissi kor panikaya çevrilsəydi, nəticə demək olar ki, daha pis olardı.

Hökumətin iqtisadi böhranı idarə etməsi ikinci kateqoriyaya düşdü. Buş, Obama və Konqres işdəki əsas prinsipləri təhlil etməkdənsə, bir şeyi etmək meylini nümayiş etdirdilər, əksinə yolu dəyişdirmək üçün səthi cəhətdən inandırıcı görünən hər şey. Buna “ hökumətin xərcləmə gücünü artırmaq ” deyirlər ki, bu da müəyyən şirkətlərin və fiziki şəxslərin balans hesabatlarından öhdəlik və zərərlərin bütün vergi ödəyicilərinin balansına köçürülməsi deməkdir. Sadəcə olaraq bəzilərinin maliyyə səhvlərini silməklə və xərcləri başqalarına həvalə etməklə, hökumətin tənəzzülə son qoyub bizi firavanlığa qaytara biləcəyini söyləyirik.

Vəziyyətin ciddiliyini nəzərə alsaq, bu cür sürətli hərəkət cazibədar görünə bilər, amma həqiqətən də işləyəcəkmi? Burada dövlət xərcləri ilə qondarma pəncərə arasındakı açıq bir paralellik var. Qırılan pəncərə nəzəriyyəsinə xas olan yanlış fikirlərin ardıcıl həyata keçirilməsində fikir ortaya çıxanda ortaya çıxır: Əgər sərvət bir şəkildə pəncərələri sındırmaqla artırıla bilsəydi, şəhər əhalisinin göz önündə olan hər pəncərəni sındırması lazım olduğunu düşünərdi. Və niyə orada dayanaq? Bir şüşə istehsalçısı və#8217 -nin artan işi iqtisadi mənfəətdən xəbər verirsə, niyə bütün şəhəri məhv etməsin ki, bütün əhali bir vaxtlar sahib olduqlarını bərpa etməyə çalışsın? Aydındır ki, bu ssenari, nəticədə əldə edilən “ tam məşğulluğa baxmayaraq, böyük və mənasız bir sərvətin məhv edilməsini təmsil edəcək. ”

Likewise, we should ask of the current economic policies: If the government can benefit the economy by paying off the debts of a few, why not pay off the debts of all? Why not assume the mortgages and credit card bills of the entire country? If this is the road to prosperity, what are we waiting for?

The answer, of course, was long ago given by Bastiat: spending money, in and of itself, creates no wealth. The “economic activity” we see as a result of government spending is simply the transfer of wealth from the pockets of some to the pockets of others. The result is only a rearrangement of wealth, not its creation (and actually a loss, when the overhead of government bureaucracy is taken into account). While the “improved” financial health of some may seem desirable in the short term, it necessarily comes at a higher cost down the road. Just as the broken window ultimately leaves the fictional town one window poorer, the economic stimulus bills leave us all deeper in an already deep hole of debt that will have to be repaid someday, somehow.

By focusing on the immediate and visible, while evading the long term, as yet unseen effects of their actions, our leaders are committing exactly the error that Bastiat warns us about. They are treating economics not as a science of principles, but as a day-by-day experiment where the rules are subject to change and cost is no object. We have already seen the damaging effects of the resulting climate of uncertainty in our markets, and we will continue to experience the fallout as the true costs emerge.

If we want to retain the standard of living we currently enjoy and see it improve in the future, we must combat this pragmatic, short-term mentality. Economic success requires recognition, not evasion, of the fact that the principle of cause and effect applies just as inexorably in financial policy as it does in the scientist’s lab. Only when we reestablish acceptance of this idea can we hope to reverse course and return to the road of long term prosperity.

First appeared in The Undercurrent — an independent multi-campus college newspaper that features cultural commentary based on Objectivism — the philosophy of Ayn Rand (author of the Classic American #1 bestseller Atlas Shrugged).


T.S. Eliot’s “The Hollow Men”: History & Summary

Thomas Stearns Eliot was born in St. Louis, Missouri of New England descent, on Sept. 26, 1888. He entered Harvard University in 1906, completed his courses in three years, and earned a master’s degree the next year.

After a year at the Sorbonne in Paris, he returned to Harvard. Further study led him to Merton College, Oxford, and he decided to stay in England. He worked first as a teacher and then in Lloyd’s Bank until 1925. Then he joined the London publishing firm of Faber and Gwyer, becoming director when the firm became Faber and Faber in 1929. Eliot won the Nobel prize for literature in 1948 and other major literary awards.

Eliot saw an exhausted poetic mode being employed, that contained no verbal excitement or original craftsmanship, by the Georgian poets who were active when he settled in London. He sought to make poetry more subtle, more suggestive, and at the same time more precise.

He learned the necessity of clear and precise images, and he learned too, to fear romantic softness and to regard the poetic medium rather than the poet’s personality as the important factor. Eliot saw in the French symbolists how an image could be both absolutely precise in what it referred to physically and at the same time endlessly suggestive in the meanings it set up because of its relationship to other images.

Eliot’s real novelty was his deliberate elimination of all merely connective and transitional passages, his building up of the total pattern of meaning through the immediate comparison of images without overt explanation of what they are doing, together with his use of indirect references to other works of literature (some at times quite obscure).

Eliot starts his poem “The Hollow Men” with a quote from Joseph Conrad’s novel the Heart of Darkness. The line “Mistah Kurtz-he dead” refers to a Mr. Kurtz who was a European trader who had gone into the “the heart of darkness” by traveling into the central African jungle, with European standards of life and conduct. Because he has no moral or spiritual strength to sustain him, he was soon turned into a barbarian.

He differs, however, from Eliot’s “hollow men” as he is not paralyzed as they are, but on his death catches a glimpse of the nature of his actions when he claims “The horror! the Horror!” Kurtz is thus one of the “lost /Violent souls” mentioned in lines 15-16. Eliot next continues with “A penny for the Old Guy”. This is a reference to the cry of English children soliciting money for fireworks to commemorate Guy Fawkes day, November 5 which commemorates the “gunpowder plot” of 1605 in which Guy Fawkes and other conspirators planned to blow up both houses of Parliament.

On this day, which commemorates the failure of the explosion, the likes of Fawkes are burned in effigy and mock explosions using fireworks are produced. The relation of this custom to the poem suggests another inference: as the children make a game of make-believe out of Guy Fawkes, so do we make a game out of religion.

The first lines bring the title and theme into a critical relationship. We are like the “Old Guy”, effigies stuffed with straw. It may also be noticed that the first and last part of the poem indicates a church service and the ritual service throughout. This is indicated in the passages “Leaning together…whisper together”, and the voices “quiet and meaningless” as the service drones on.

The erstwhile worshippers disappear in a blur of shape, shade gesture, to which normality is attached. Then the crucial orientation is developed, towards “death’s other Kingdom.” We know that we are in the Kingdom of death, not as “violent souls” but as empty effigies, “filled with straw”, of this religious service.

Part two defines the hollow men in relation to the reality with those “direct eyes have met”. “Direct eyes” symbolizing those who represent something positive (direct). Fortunately, the eyes he dare not meet even in dreams do not appear in “death’s dream kingdom.” They are only reflected through broken light and shadows, all is perceived indirectly. He would not be any nearer, any more direct, in this twilight kingdom. He fears the ultimate vision.

Part three defines the representation of death’s kingdom in relation to the worship of the hollow men. A dead, arid land, like its people, it raises stone images of the spiritual, which are implored by the dead. And again the “fading star” establishes a sense of remoteness from reality. The image of frustrated love which follows is a moment of anguished illumination suspended between the two kingdoms of death. Lips that would adore, pray instead to a broken image. The “broken stone” unites the “stone images” and the broken column,” which bent the sunlight.

Part four explores this impulse in relation to the land, which now darkens progressively as the valley of the shadow of death. Now there are not even hints of the eyes (of the positive), and the “fading” becomes the “dying” star. In action, the hollow men now “grope together / And avoid speech”, gathered on the banks of the swollen river which must be crossed to get to “death’s other kingdom”.

The contrast with Part I is clear. Without any eyes, at all, they are without any vision, unless “the eyes” return as the “perpetual”, not a fading or dying star. But for empty men, this is only a hope. As the star becomes a rose, so the rose becomes the rose windows of the church the rose is an image of the church and multifoliate. Which is a reference to Dante’s Divine Comedy, where the multifoliate rose is a symbol of paradise, in which the saints are the petals of the rose.

But Part Five develops the reality, not the hope of the empty men the cactus not the rose. The nursery level make-believe mocks the hope of empty men. In desire, they “go round the prickly pear” but are frustrated by the prickles. The poem now develops the frustration of impulse. At various levels, and in various aspects of life, there falls the frustrating shadow of fear, the essential shadow of this land. Yet the shadow is more than fear: it concentrates the valley of shadow into a shape of horror, almost a personification of its negative character.

The passage from the Lord’s Prayer relates the Shadow to religion, with irony in the attribution. Next, the response about the length of life relates it to the burden of life. Lastly, the Lord’s Prayer again relates the Shadow to the Kingdom that is so hard. This repetition follows the conflict of the series that produces life itself, frustrating the essence from descent to being.

This is the essential irony of their impaired lives. The end comes by way of ironic completion as the nursery rhyme again takes up its repetitive round, and terminates with the line that characterizes the evasive excuse. They are the whimpers of fear with which the hollow men end, neither the bang of Guy Fawkes day nor the “lost violent soul.”

In part Five the frustration of reality is described by the abstractions introduced in Part I life is frustrated at every level, and this accounts for the nature of the land and the character of its people. By placing God in a causal relation to this condition, the poem develops an irony which results in the “whimper”. But the most devastating irony is formal: the extension of game ritual in liturgical form.

Help Us Fix his Smile with Your Old Essays, It Takes Seconds!

-We are looking for previous essays, labs and assignments that you aced!

Author: William Anderson (Schoolworkhelper Editorial Team)

Tutor and Freelance Writer. Science Teacher and Lover of Essays. Article last reviewed: 2020 | St. Rosemary Institution © 2010-2021 | Creative Commons 4.0


Ye-join-button_250x55.png

Like so many of his colleagues, Beckert lacks an appreciation of the parable of the broken window. New historians of capitalism can identify the ostensible economic prowess of slavery, but they have not seen the costs imposed by slave economies. Contra the claims of these writers, as a pollutant slavery retarded America’s economic development in three ways. Let us explore the channels through which slavery polluted the economy.

One: Slavery Deprived Americans of Blacks’ Ingenuity

Since slaves were classified as property, they were precluded from exploiting their inventive capabilities. Therefore, patents were inaccessible to entrepreneurial slaves. In a normal economy, creators irrespective of their race are provided with an incentive to innovate in the form of the patent system. Innovators often reap large sums due to the licensing of their inventions. As such the rewards for inventing spur further novelties. Although the injustice of intellectual property law did not hinder slaves like Benjamin Montgomery and an individual only known as Ned from exercising their creativity, they were obstructed from exploiting the full benefits of the patent system. Furthermore, the efforts of many slaves were appropriated by their owners, who amassed large fortunes. Another insidious feature of slavery is that it hampered the ambition of blacks. The burden of enslavement resulted in talented individuals working as slaves when they should have been adding to the knowledge base of civilization. For example, Thomas Fuller had superb mathematical skills, but they were never usefully employed in an industrial setting. Had Fuller been a free man maybe he would have achieved success as an entrepreneur or an academic.

Moreover, slavery limited the participation of blacks in the economy. Though some slaves were major players in the internal marketing system, the majority of enslaved blacks had no access to an income, hence their ability to purchase consumption goods was meager. Without slavery, entrepreneurs would have been encouraged to cater to the demands of a larger group of black consumers. Innovation in product development would have been a logical consequence of engaging blacks in the market as consumers due to their eclectic preferences. For example, by 1876 the spending power of 5 million black Southerners was $300 million. So, one can imagine the losses suffered by entrepreneurs as a result of slavery. Meanwhile, there is no doubt that in the absence of slavery Americans would have been enriched by the dynamism of black entrepreneurs. Today, we reflect on the legacies of Rockefeller and Carnegie, but slavery robbed us of their black counterparts.

Two: Slavery Deterred Economic Dynamism

Even ardent critics of the New History of Capitalism (NHC) admit that slave societies can enable short-term innovations to bolster efficiency. Like capitalists, plantation owners also invested in schemes to lower operational expenses. For example, historian Robert W. Slenes offers insightful commentary on the capacity of slave economies for organizational innovation:

Andrew Carnegie, founder of a company that eventually became part of U.S. Steel[,] embodied capitalist rationality. Carnegie was particularly famous for the “vertical integration” of his industrial activities. By investing in iron ore and coal mines, as well as in railroads to transport the ore and coal to his steel mills, he was able to reduce dramatically the cost of the final product and win market share from competitors. In Brazil, recent studies by Thiago Campos Pessoa highlight similar paragons of vertical integration: the Breves brothers, coffee planters who, between them, owned perhaps the largest slave labor force in Brazil in the post-1850 period, spread over several properties in the Paraíba Valley.

But despite their propensity for incremental innovations slave societies are innately conservative. Invariably, slave owners are more comparable to aristocrats than capitalists. Capitalists acknowledge that markets are competitive and that hence their businesses are vulnerable to disruptions. In contrast, slave owners feared radical transformations because they uproot the status-kvo. Under slavery, elites are far less inclined to support Schumpeterian innovations. Radical changes may create lucrative opportunities, but they often produce the effect of displacing labor. Therefore, any alternative that sought to make labor redundant was dismissed by slave owners. Planters recognized that transformative developments could make them wealthier, however they were more driven by a desire to preserve status than to accumulate wealth.

Similarly, Charles Post in disputing the notion that slavery is congruent with capitalism provides compelling evidence that planters lacked a capitalist mindset:

In sum, while capitalists have and do attempt to intensify the labour of wage workers through speed-up and lengthening working hours, the most effective means of increasing output and reducing costs—the mechanization of production—is available to capitalists, but not to slave-owners. The status of slaves as a form of “fixed capital” provided few opportunities for slave-owning planters to introduce new labour-saving technology even when such innovation would allow planters to cut costs in response to market imperatives.

Clearly, the business model of slavery was expensive. If planters had been inspired by capitalist sentiments, they would have jettisoned slavery for a less burdensome enterprise. In short, economic dynamism makes slavery irrelevant since dynamic economies are unpredictable and slavery requires conservatism to succeed.

Three: The Rent-Seeking institution of Slavery Imposed Deadweight Losses on the Economy

To escape brutality slaves usually fled plantations. Planters refused to lose their property, so fugitives were apprehended. However, the onerous costs of slavery’s enforcement percolated throughout the population, thus non–slave owners incurred expenses. Jeffrey Hummel acutely explicates the rent-seeking nature of slavery: “Slaveholders were a minority, even within the southern states. Only one–fourth of white households owned slaves, and about half of those owned fewer than five. This elite was very successful at getting governments at all levels, from local through national, to subsidize slavery’s enforcement.” Unfortunately, in pursuit of its rent-seeking agenda slavery inflicted deadweight losses on the American economy. For example, time invested to obtain runaway slaves might have been spent doing something productive. Hummel expounds on the deadweight losses caused by slavery in greater detail: “Enforcing the slave system required labor and capital. Every dollar that Southerners spent this way, beyond what they would have spent otherwise to protect life and property, was added deadweight loss. This reduction in welfare, moreover, translates unambiguously into a fall in output. In real terms, slavery’s enforcement inefficiency made the entire southern economy, including both whites and blacks, less prosperous.”

The New History of Capitalism is astoundingly popular. Yet the assumption that slavery made a significant economic contribution to America’s development is untenable. Slavery performed exceptionally as a pollutant during its heyday. Instead of energizing the economy, it created an environment that induced stagnation and inefficiency. Left-wing historians are fascinated by slavery, so they should study it objectively. Then they will admit that the unseen costs of slavery exceed its perceived economic contributions.


Irene’s Broken Windows

G et ready for a bunch of demand-side economists to tell you that the post-Hurricane Irene rebuilding phase is actually a good thing for future economic growth. But don’t believe it.

Joshua Shapiro, chief U.S. economist at MFR, Inc., delivered my favorite quote on the subject to the New York Times: “If you’re in the middle of recession, you just wander around blowing up buildings, and that would be your path to prosperity. And clearly that’s not the case. It’s not the case with a natural disaster either.”

Echoing this thought, Ian Shepherdson, the chief U.S. economist at High Frequency Economics, bluntly noted on CNBC’s website that “no one is made better off by the destruction of their home or workplace.” He acknowledged the benefits of reconstruction work, but he dismissed the idea that somehow this is a net win for the economy.

It sounds to me like both of these gentlemen are recalling the parable of the broken window, introduced by French free-market philosopher Frederic Bastiat in an 1850 essay called “That Which Is Seen, and That Which Is Unseen.” While Bastiat agrees that repairing broken windows is a good thing, encouraging the glazier’s trade and income, he argues that it is quite different from the idea that qırılma windows is a good thing, in that it would cause money to circulate and encourage industry in general.

Niyə? Because a shopkeeper who spends money to fix broken windows cannot spend or invest that money on new ventures.

“It’s not seen that if he had not had a window to replace, he would, perhaps, have replaced his old shoes, or added another book to his library,” wrote Bastiat. “In short, he would have employed his six francs in some way, which this accident has prevented.”

In other words, the business people who are spending to fix the damage of Hurricane Irene are not spending or investing that money on brand-new ventures or start-ups, or on ordinary goods and services. That’s the real economics of Hurricane Irene.

There was a lot of damage incurred along 1,100 miles of U.S. coastline. Tragically, 28 deaths have been reported so far. There were toppled trees, power-line disruptions, and flooding on damaged roads. Homes, commercial buildings, and factories all stopped for at least a couple of days. In some sense, the human distress has been even greater than the economic distress.

On the other hand, lost sales, foregone consumer spending, and temporary stoppages of production and employment will all be recouped in a relatively short period of time. Mark Zandi of Moody’s Analytics suggests that the economic toll will be in the billions, but not the tens of billions. (Remember, total U.S. GDP is roughly $15 trillion.) So there’s no black-swan event here that will throw our fragile economy into a double-dip recession.

Yes, the economic blow from Irene is noticeable, but it’s temporary. In fact, what makes this economic setback even less worrisome is that it occurred over a weekend. You really didn’t even lose two days of economic activity.


Irene's Broken Windows

Get ready for a bunch of demand-side economists to tell you that the post-Hurricane Irene rebuilding phase is actually a good thing for future economic growth. But don’t believe it.

Joshua Shapiro, chief U.S. economist at MFR, Inc., delivered my favorite quote on the subject to the New York Times: “If you’re in the middle of recession, you just wander around blowing up buildings, and that would be your path to prosperity. And clearly that’s not the case. It’s not the case with a natural disaster either.”

Echoing this thought, Ian Shepherdson, the chief U.S. economist at High Frequency Economics, bluntly noted on CNBC’s website that “no one is made better off by the destruction of their home or workplace.” He acknowledged the benefits of reconstruction work, but he dismissed the idea that somehow this is a net win for the economy.

It sounds to me like both of these gentlemen are recalling the parable of the broken window, introduced by French free-market philosopher Frederic Bastiat in an 1850 essay called “That Which Is Seen, and That Which Is Unseen.” While Bastiat agrees that repairing broken windows is a good thing, encouraging the glazier’s trade and income, he argues that it is quite different from the idea that qırılma windows is a good thing, in that it would cause money to circulate and encourage industry in general.

Niyə? Because a shopkeeper who spends money to fix broken windows cannot spend or invest that money on new ventures.

“It’s not seen that if he had not had a window to replace, he would, perhaps, have replaced his old shoes, or added another book to his library,” wrote Bastiat. “In short, he would have employed his six francs in some way, which this accident has prevented.”

In other words, the business people who are spending to fix the damage of Hurricane Irene are not spending or investing that money on brand-new ventures or start-ups, or on ordinary goods and services. That’s the real economics of Hurricane Irene.

There was a lot of damage incurred along 1,100 miles of U.S. coastline. Tragically, 28 deaths have been reported so far. There were toppled trees, power-line disruptions, and flooding on damaged roads. Homes, commercial buildings, and factories all stopped for at least a couple of days. In some sense, the human distress has been even greater than the economic distress.

On the other hand, lost sales, foregone consumer spending, and temporary stoppages of production and employment will all be recouped in a relatively short period of time. Mark Zandi of Moody’s Analytics suggests that the economic toll will be in the billions, but not the tens of billions. (Remember, total U.S. GDP is roughly $15 trillion.) So there’s no black-swan event here that will throw our fragile economy into a double-dip recession.

Yes, the economic blow from Irene is noticeable, but it’s temporary. In fact, what makes this economic setback even less worrisome is that it occurred over a weekend. You really didn’t even lose two days of economic activity.

Restaurants, retailers, baseball games, and Broadway shows all shut down, but only for a short bit. And actually, there was a lot of consumer buying in the days leading up to Irene. People went to Home Depot and Lowe’s to find stuff to board up their windows. They went to Costco for food. And they went to Wal-Mart and Dollar General for all sorts of things.

When the final tally is in, Irene may or may not qualify as a top-ten hurricane. But the history of such disasters is that the national economy rebuilds and snaps back shortly thereafter. Nonetheless, the economic rebuilding essentially gets you back to where you were before the storm. Unfortunately, there is virtually no net new investment from all of this.

That said, if President Obama tries to use Hurricane Irene as an excuse to pour tens of billions of new infrastructure dollars into the economy, he’s barking up the wrong tree.

For just as Bastiat’s seen-and-unseen analysis holds for the shopkeeper repairing his window, it also holds for the impact of massive government spending on the whole economy. It’s a huge mistake, and a consequence of our fiscal profligacy, when private money is not spent on new investment because funds are absorbed by big-government borrowing.

If we are to restore strong economic growth and job creation we require measures like pro-growth tax reform or regulatory rollback and repeal. In this sense the new House Republican plan just released by Majority Leader Eric Cantor to repeal job-destroying regulations -- especially on labor and the environment -- makes a lot more sense than throwing money at FEMA for new infrastructure banks.

Breaking fiscal windows is just as ineffective as breaking the shopkeeper’s pane of glass.

See more top stories from Townhall Finance. New Homepage, more content. Be the best informed fiscal conservative:


The Falling Rate of Profit

In 1850, classical liberal theoretician Frédéric Bastiat published his landmark essay That Which Is Seen and That Which Is Unseen (Ce qu’on voit et ce qu’on ne voit pas). In it, he introduces his acclaimed scenario — the “parable of the broken window.” The story is a simple one: a shopkeeper’s son accidentally breaks a pane of glass and hire a glazier. And so it goes:

Suppose it cost six francs to repair the damage, and you say that the accident brings six francs to the glazier’s trade – that it encourages that trade to the amount of six francs – I grant it I have not a word to say against it you reason justly. The glazier comes, performs his task, receives his six francs, rubs his hands, and, in his heart, blesses the careless child.

But what if windows continue to be broken purposefully what if the child is, by some oddity, conspiring with the glazier to reap the benefit of profit? In short, “destruction is not profit.” The issue of destruction, and its subsequent fixing, is that of which creates no real value. It merely moves moves money from one hand to another (in this case, from the shopkeeper to the glazier).

The opportunity cost of such an action, the repeated breaking of windows, is at the expense of other actions that could add more net benefit to the town. For one, the glacier may be distracted from other necessary tasks by fixing the shopkeeper’s window repeatedly, acting as a negative constraint on his labor, or the shopkeeper might have rather used the money spent on repairs on either investment or consumption. It best can be summed by Bastiat’s phrase: “society loses the value of things which are uselessly destroyed.”

What will you say, disciples of good M. F. Chamans [French politician], who has calculated with so much precision how much trade would gain by the burning of Paris, from the number of houses it would be necessary to rebuild?

Bastiat goes on to use his argument against protectionism (one which the Austrian school of thought uses often), which is, I feel, an incorrect application of the actual parable. Bastiat was functioning within the French colonial economy and he failed to address the difficulty of smaller firms lacking the economies of scale to compete with already-established firms. This is demonstrated by the Hamiltonian “infant industry argument,” and the adoption of protectionism in the United States, allowed for the development of American industry that would have been eaten up by British competitors had they not been protected. However, this is a separate issue entirely — Bastiat’s parable can be properly applied to the opportunity cost of war and those that claim it “brings growth.” Naturally, he actually applied his thinking to the “war economy” and wrote directly of it. He differentiates between what is “seen” and costs that are “not seen.”

A hundred thousand men, costing the tax-payers a hundred millions of money, live and bring to the purveyors as much as a hundred millions can supply. This is that which is seen.

But, a hundred millions taken from the pockets of the tax-payers, cease to maintain these taxpayers and the purveyors, as far as a hundred millions reach. This is that which is not seen. Now make your calculations. Cast up, and tell me what profit there is for the masses?

Therefore, a war-driven economy does not actually create sustained growth since it takes away necessary labor by enlisting them and deviates capital to military use rather than civilian use.

II. Rapid Growth in the Post-War Era

The Post-WW2 era brought with it a period of unprecedented economy growth. The process of rebuilding Europe was relatively quick and economies sprang back on their feet. Called the “Golden Age of Capitalism,” Western European nations experienced GDP growth rates never seen before in their history and some of the lowest unemployment rates ever recorded. To many, it appeared to be the triumph of capitalism in rebounding from the previous years of carnage and war. Titles were given for each nation’s “recovery miracle” — Wirtschaftswunder in Germany, the Trente Glorieuses in France, and others. However, when placed in context, it was a development consist with capitalism’s short but sporadic history.

Source: The Economics of World War II: Six Great Powers in International Comparison

*Based on Table 1 found in Mark Harrison, The USSR and Total War: Why Didn’t the Soviet Economy Collapse in 1942? from Mark Harrison, “The Economics of World War II: an Overview,” in Mark Harrison, ed., The Economics of World War II: Six Great Powers in International Comparison, Cambridge University Press (1998), 10.

The GDP during the war differed tremendously year by year. The UK economy began feeling the economic consequences of the war after 1943, France after 1939, Italy after 1942, Germany after 1944, and Japan also after 1944. Europe had to be rebuilt — the broken window had to be fixed.

And after the war, the war-torn nations called upon their glaziers: industry. Production soared and is perhaps best demonstrated in automobile production alone, which rose drastically after 1946.

Main sources: WMVD, SMMT, JAMA, IRF, CCFA, OICA

Military spending also increased as military armaments accumulated in the post-war period. In the years between 1950 to 1960, France doubled their military spending from 11 billion to 22 billion, West Germany from 0 to 22 billion, the United Kingdom from 23 to 29 billion, and the United States from 69 to 168 billion [1]. The need for a permanent armament reserve for potential war against the Soviet forces proved to be a constant in the Cold War economies that would arise in the years after World War 2. Likewise, this stirred production levels to meet these new demands. With the increases in production, fresh new labor was needed to sustain it. Luckily, many troops from the war provided such manpower necessary to sustain these new production levels. They were absorbed into the economy with relatively ease and Western Europe experienced unemployment levels that were at historical lows. Deputy Commissioner Robert J. Myers of the Bureau of Labor Statics writes in 1964:

From 1958 to 1962, when joblessness in [France, former West Germany, Great Britain, Italy and Sweden] was hovering around 1, 2, or 3 per cent, [the U.S.] rate never fell below 5 percent and averaged 6 percent.

However, the reason is quite clear — Europe had room to grow. After being devastated by war, its cities ravaged by bombings, it had to be rebuilt. Industry began to grow rapidly and profits accrued as large inflows of labor were coming into these nations from individuals that were once fighting in the front lines. The conditions were set and the growth was focused on repairs and war production with the help of the Marshall Plan put into effect by the United States. Thereby it can be said, had the war not occurred, GDP would be much higher in these Western nations since they would not forgo the opportunities that were missed in focusing on rebuilding repairs. Once again, Bastiat’s argument can be evoked — “society loses the value of things which are uselessly destroyed.”

III. The Inevitable Crisis

As was expected, the economic boom of the post-WW2 era would not last indefinitely. A conglomeration of issues arose with the advent of the 1970s: the end of the Breton Woods Agreement in 1971, the Oil Crisis of 1973, and the policies of liberalization that ensued. The crisis and murky economic future that followed can best be characterized by employing an analysis of the rate of profit of these Western powers. The fluctuations of the rate of profit can help us better understand the crises that set in and its ramifications in the years that followed. The rate of profit can be best explained by the following simple equation:

Halbuki S is surplus value, C is constant capital, and V is variable capital. The surplus value can be thought of as undistributed profits, one which do not go towards the costs of the initial labor power and machinery needed to construct the commodity. The difference between constant capital and variable capital is relatively simple — constant capital is machinery, which is relatively constant in the short run, and variable capital is mainly manifested as fluctuating wages. This relationship is crucial because, in a capitalist economy, industrialists want to maximize səmərəlilik in order to better compete. Consequently, the more commodities are produced, the more prices fall. This translates to capital rising and surplus value subsequently falling which causes, in the long run, a tendency of the rate of profit to fall. Granted, this is only a tendency, since there are counter measures to prevent such a phenomenon from occurring (as seen in the neoliberal years of the 1980s).

United States, index numbers: 1960-5 = 100 Source: The Spain-U.S Chamber of Commerce

A crisis was inevitable after the post-WW2 boom since production had exhausted itself. The all-too-common crisis of overproduction soon followed, with the rate of profit dropping sharping starting from 1965 in conjunction with the rise of more radical movements in labor and demands for wage increases and better conditions. The fact that the rate of profit plummeted likely caused the economic malaise and stagflation of the 1970s. And the response was one we are too familiar with today — outsourcing. In order to increase profits, corporate bodies began to move to the Third World to lower their labor costs (variable capital) thus increasing their rate of profit. This is represented by the neoliberal boom of the 1980s with the rise of Reaganomics and Thatcherism

The Rate of profit in the United States Source: The Spain-U.S Chamber of Commerce

The graph above provides us with a different look of the same data. The average rate of profit fluctuates around 24.4% from the period of 1946-1973, drops down to 18.9% from 1974-1983, and finally rises 1.2% to 20.1% from 1984 to 2009. However, bear in mind, the rate of profit begins to drop at the 2006 mark, serving as a precursor to the Great Recession and the current crisis.

Point being — what does this necessarily have to do with the supposed “Golden Age of Capitalism?” Many Keynesian economists point to their policies and argue they spurred the growth of the post-WW2 era. However, with Europe broken and demolished, their economies could only grow. Growth had to follow since so much capital was required to rebuild post-war Europe. As efficiency increased exponentially and production soared, it was safe to assume another crisis would soon follow, since the inherent contradiction of overproduction always brings with it economy calamity. And to curtail these decreasing rate of profits a new economic ideology was introduced — neoliberal doctrine, which worked to cut taxes, deregulate, and cut labor costs through Third World exploitation. The shaky footing that the “Golden Age” brought gave individuals blissful optimism, as they hoped that the policies instated would continue growth indefinitely, however they failed to curtail the inherent contradiction of the profit accrued and capital needed, which would evoke the crisis that would follow in the 1970s.


Videoya baxın: PIA Ka Mali Bohran Shiddat Ikhtiyar Kar Gaya